สวนจำลองที่สายฝนตกไม่ถึง

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่ฟังดูวุ่นวายและรีบร้อนดังอึกทึกไปทั่วทั้งคฤหาสน์ที่ตั้งอย่างโดดเดี่ยวในภูเขาที่ห่างไกล เสียงบ่น เสียงร้องตะโกนของเหล่าข้ารับใช้ดั่งไปทั่วทุกส่วนของคฤหาสน์ “ หาให้เจอ หาให้ทั่ว เขาต้องหลบอยู่แถวๆนี้ล่ะน่า “ ชายหนุ่มหนึ่งในข้ารับใช้เดินค้นไปตามใต้โตะอย่างหัวเสีย “ คุณหนูคะ ออกมาจากที่ซ่อนเถอะค่ะ ใกล้จะถึงเวลาตรว- อ๊ะ ทานของว่างแล้วนะคะ” “ เฮ้อ…. อีกแล้วหรอเนี่ย บอกแล้วว่าอย่าเชื่อเด็กนี่มากนัก ไปโดนไม้ไหนอีกล่ะ” “ ก ก็ …...“ เธอจะตอบแต่ก็ทำท่าถึ่งจะเถียง “ ทั้งสองหยุดคุยกันเดี๋ยวนี้เลย ใช่เวลามาเถียงกันไหม?  เธอ ออกไปหาที่ห้งครัว ค้นให้ทั่ว ส่วนนาย กลับไปค้นที่ห้องโถง เหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันจะค้นห้องนี้เอง” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา “ค ค่ะ / ครับหัวหน้า” บทสนทนาของเหล่าคนใช้และหัวหน้าพ่อบ้านที่ต่างพากันวุ่นวายเพราะการหายไปของคนๆหนึ่ง “เขา” ที่ว่าก็คือตัวผมเอง เพราะวันนี้เป็นวันที่ต้องตรวจร่างกายที่แสนน่าเบื่อ ผมก็เลยวางแผนหนีปั่นหัวพวกเขาเล่น อย่างน้อยก็ช่วยให้ชีวิตสั้นๆของผมให้สนุกสนานขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่เสียงฝีเท้าเริ่มเงียบส...