edelweiss [0]

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่ฟังดูวุ่นวายและรีบร้อนดังอึกทึกไปทั่วทั้งคฤหาสน์ที่ตั้งอย่างโดดเดี่ยวในภูเขาที่ห่างไกล เสียงบ่น
เสียงร้องตะโกนของเหล่าข้ารับใช้ดั่งไปทั่วทุกส่วนของคฤหาสน์

“ หาให้เจอ หาให้ทั่ว เขาต้องหลบอยู่แถวๆนี้ล่ะน่า “ ชายหนุ่มหนึ่งในข้ารับใช้เดินค้นไปตามใต้โตะอย่างหัวเสีย

“ คุณหนูคะ ออกมาจากที่ซ่อนเถอะค่ะ ใกล้จะถึงเวลาตรว- อ๊ะ ทานของว่างแล้วนะคะ”

“ เฮ้อ…. อีกแล้วหรอเนี่ย บอกแล้วว่าอย่าเชื่อเด็กนี่มากนัก ไปโดนไม้ไหนอีกล่ะ”

“ ก ก็ …...“ เธอจะตอบแต่ก็ทำท่าถึ่งจะเถียง

“ ทั้งสองหยุดคุยกันเดี๋ยวนี้เลย ใช่เวลามาเถียงกันไหม?  เธอ ออกไปหาที่ห้งครัว ค้นให้ทั่ว
ส่วนนาย กลับไปค้นที่ห้องโถง เหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันจะค้นห้องนี้เอง” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา

“ค ค่ะ / ครับหัวหน้า”

บทสนทนาของเหล่าคนใช้และหัวหน้าพ่อบ้านที่ต่างพากันวุ่นวายเพราะการหายไปของคนๆหนึ่ง “เขา”
ที่ว่าก็คือตัวผมเอง เพราะวันนี้เป็นวันที่ต้องตรวจร่างกายที่แสนน่าเบื่อ ผมก็เลยวางแผนหนีปั่นหัวพวกเขาเล่น
อย่างน้อยก็ช่วยให้ชีวิตสั้นๆของผมให้สนุกสนานขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากที่เสียงฝีเท้าเริ่มเงียบสงบลง หัวหน้าพ่อบ้านได้ออกไปทีอื่นแล้ว นี่คือนาทีทองที่ผมจะแอบออกไปข้างนอก
หึ พวกตาถั่ว แค่หลบอยู่ผ้าม่านก็ยังไม่รู้

แค่ก.. แค่ก..

ผมหลุดไอออกมา อาจเพราะฝุ่นทำให้ผมสำลัก ท่าทางจะดังจนมีคนได้ยินและเริ่มวิ่งตรงมาที่ห้องนี้อีกครั้ง
ผมจึงรีบวิ่งออกจากที่ซ่อนไปเปิดหน้าต่างและกระโดดออกไป เพราะไม่ได้สูงจากพื้นมากนักแต่ผมก็พลาดท่า
แล้วได้แผลถลอกมาเล็กน้อย ในที่สุดก็สามารถหลบหนีออกมาข้างนอกได้ตามแผนที่วางไว้

ตัวผมนั้นเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลเทนโชวอินผู้ที่เกิดมาพร้อมร่างกายที่อ่อนแอ
ต้องเข้ารับการรักษา และตรวจร่างกายอย่างต่อเนื่อง อย่างที่บอกว่าเป็นลูกชายเพียงคนเดียว
ผมจึงเป็นผู้สืบทอดของตระกูลนี้ด้วยโดยปฎิเสธไม่ได้ นั่นคงเป็นเหตุผลเดียวที่พวกเขาทำทุกวิถีทาง
เพื่อให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป ทั้งสร้างบ้านที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเพราะที่นั่นมีมลพิษต่อร่างกายของผมมากเกินไป
นั่นอาจเป็นข้ออ้างไม่อยากให้ผมหนีออกไปเที่ยวเล่นมากกว่าถึงเอามาขังไว้ที่นี่

ช่างเป็นชีวิตที่น่าสมเพช

“ ดูเหมือนจะพ้นละนะ  คงหาไม่เจอหรอก พวกโง่ แบร่ “
ผมพึมพำพลางหันหลังทำหน้าแลบลิ้นใส่ความว่างเปล่าตรงหน้า เป็นเรื่องปกติที่ผมจะพูดแบบนี้คนเดียว
ปกติจะมีคุณตุ๊กตาหมีอยู่ด้วย แต่เพราะคราวก่อนพาหนีออกมาด้วยทำให้โดนจับได้ผมก็เลยไม่พาออกมาอีก….

“ น่าเสียดายจังเลยนะที่ไม่ได้พาคุณหมีมาด้วย แต่ไม่เป็นไร ผมทำคนเดียวได้ ไว้จะพามากับเคย์โตะ ทั้งคู่ต้องชอบแน่ๆเลย~ “

ผมยิ้มร่า กระโดดโลกเต้นไปที่ “ฐานลับ” ที่ผมจัดเอาไว้เล่นกับเคย์โตะเพื่อนวัยเดียวกันกับผม เขามักจะมาเยี่ยมผมบ่อยๆ
และชวนผมเล่นต่างๆ ช่วยให้ผมได้รับรู้และสนุกสนานกับชีวิตที่แสนน่าเบื่อ เคย์โตะชอบวาดรูปมากๆ
เขามักจะวาดสิ่งที่เขาไปเจอจากข้างนอกมาให้ผมดูบ่อยๆ บางอย่างก็เป็นสิ่งที่ผมเคยเจอในหนังสือ แต่บางอย่างก็แตกต่าง

ผมแอบมาที่นี่เพราะผมจะจัดเตรียมเซอร์ไพรส์เคย์โตะที่จะมาเยี่ยมผมในวันพรุ่งนี้

ฐานลับของพวกเราอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านมากนัก ความจริงก็เป็นที่โล่งและมีต้นไม้ใหญ่ และมีโพรงใหญ่พอที่จะให้มุดเข้าไปซ่อน
เมื่อสองวันก่อนผมไปเจอกระต่ายป่า น่าจะนะ ดูเหมือนจะบาดเจ็บผมก็เลยแอบเอามารักษาที่นี่ ทำตามหนังสือที่เคยอ่านไว้
แล้วก็เอาแครอทอาหารโปรดของมันมาไว้เผื่อด้วย เคย์โตะเห็นต้องตกใจแน่เลย~

“กระต่ายน้อย ผมมาแล้ว เอ๋ หลับอยู่หรองั้นไม่กวนก็ได้...”

มันหลับอยู่ผมก็เลยไม่ไปกวนมัน ในหนังสือบอกว่ากระต่ายขี้ตกใจด้วย ผมไม่อยากทำให้มันตกใจเท่าไหร่  

ฟุบ ฟุบ

ผมได้ยินเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวใกล้ๆ แถวนี้ไม่น่าจะมีสัตว์ตัวใหญ่ๆนี่ ไหนบอกจัดการไปหมดไปแล้วไม่ใช่หรอ
หรือว่าจะเป็น เคย์โตะ?

“ เคย์โตะ??? “

ผมเดินไปตามเสียง มองหาแต่ก็ไม่พบใคร

ตุบ!

เสียงบางอยากกระแทกลงพื้นดังใกล้ๆ  

“โอย…..เจ็บชะมัด” เสียงที่ไม่คุ้นดังขึ้น ผมจึงเดินไปตามเสียงนั้น

ผมแหวกพุ้มไม้ก็พบกับเด็กที่ดูวัยไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ ไม่ใช่เคย์โตะ!?

“ เอ๋!!??? ม- มีคนอยู่ด้วย แอบตามฉันมาหรอ? รึว่า...จะเป็นสายสืบของรุกะตันชะม้า อย่าเอาไปฟ้งรุกะตันเชียวนะ!!”

ภาพตรงหน้าคือเด็กผมสีส้มดูยุ่งเหยิง ตัวมอมแมมไปหมด มีเศษใบไม้ติดตามตัว นัยน์ตาสีเขียวจ้องเขม็งมาทางผม

“???????”

ผมงงกับสิ่งที่เด็กคนนั้นพูดออกมา

“เธอเป็นใคร?”

“ห๋า? ไม่ใช่เพื่อนของรุกะตันหรอ ฟู่ว โล่งอกจังน้า …. แล้วนี่ใครอ่ะ….”

“ เธอเป็นใคร?” ผมถามย้ำอีกครั้ง

“ ห๊ะ ใครนะ นี่ฉันถามชื่ออยู่นะ ตอบมาสิ ฉันยุ่งอยู่นะ! “

“........ผมเทนโชวออน เอย์จ---”

“ ห๋า!!! นายเป็นผู้ชายหรอ?? เอ๋???? นึกว่าผู่หญิงซะอีก ฮะฮ่าๆ น่าสนใจดีนี่ ฉันทสึกินากะ เลโอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
แล้วก็ลาก่อนบาย”

…..แปลกคน… ผมยังไม่ทันจะตอบชื่อเลยด้วยซ้ำ เขาลุกขึ้นปัดๆตัวเล็กน้อย ในตอนแรกผมก็เข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงซะอีก
แต่พอดูดีๆเนื้อตัวมอมแมมไปหมด ถ้าเด็กผู้หญิงควรจะรักสะอาดมากกว่านี้สิ

ผมดึงเสื้อเขาเอาไว้ไม่ให้หนีไปก่อน ยังมีหลายอย่างที่ผมสงสัย

“ เธอมาทำอะไรที่นี่หรอ? แถวนี้ไม่น่าจะมีคนอิ่นนอกจากผมนี่ เธอมาจากไหน?”

“ อ่าาา โถ่ ! นายนี่น่ารำคาญจัง ฉันมาหาของให้น้องสาวสุดน่ารักของฉัน ตอบแล้ว แค่นี้โอเค้?”

“รุกะตันน่ะหรอ?”

“ อย่ามาเรียกรุกะตันของฉันแบบนั้นนะ! รุกะตันน่ะฉันเรียกได้แค่คนเดียวเท่านั้น มีแค่พี่ชายคนนี้เท่านั้น วะฮะฮ่า☆”

“....ให้ผมช่วยไหม?”

“ไม่ล่ะ”

“เธอหลงทางสินะ แถวนี้ผมรู้ทางดีนะ~ ให้ผมช่วยหาของที่ว่านั้นก็ได้นะ”

“ฉันไม่ได้หลงไอ้หน้าสวย ชิ้วๆ กลับบ้านนายไป”

เขาปัดมือผมแล้วไล่ แต่ผมก็ยังคงตามก่อกวน ใช่ ผมวางแผนจะแกล้งเขาให้คุ้มค่ากลับที่แอบหนีออกมาสักหน่อย

“ ยังจะตามมาอีก กลับไป๊ ”

“ นะนะนะนะนะ ให้ผมช่วย”

เขาเมินผม ขณะเดียวกันผมก็สังเกตเห็น ในมือเขากำอะไรบางอย่างผมก็เลยแย่งมันมาดู

“ ห เห้ยเอามานะ! นายนี่มันยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

เขาพยายามแย่งกระดาษนั้นคืนมา แต่ปมก็ชิงแกะดูก่อน กระดาษแผ่นนั้นเป็นภาพดอกไม้ชนิดหนึ่ง

“......ก็ได้… ให้ช่วยก็ได้ เอาคืนมาได้แล้ว”

เขาพูดแล้วยื่นมือมาทวง ผมก็เลยพับดีๆแล้วส่งคืนไป

“ ฉันกำลังหาดอกไม้นั่นไปให้น้องสาวฉันน่ะ เอ่อ… รุกะตันน่ะ เห็นว่ามันขึ้นอยู่ที่สูงๆฉันก็เลยแอบออกมาหา”

“ อ๋อ… ผมพอจะรู้นะว่าตรงที่น่าจะมีดอกไม้นี่อยู่ตรงไหนนะ เดี๋ยวผมพาไป แต่ก่อนหน้านั้นมีอะไรให้ดู “

ผมพูด้วยความดีใจ แล้วพาเขาไปที่ที่ผมซ่อกระต่ายไว้

“ก็แค่ศพกระต่ายมีอะไรน่าสนใจ ”เขาพูดออกมาทั้งๆทียังไม่เข้าไปดู

แต่เดี๋ยวนะ ศพ? มันตายแล้วหรอ? ที่นิ่งไปไม่ใช่ว่ามันหลับหรอ? งั้นกลิ่นเน่าๆที่เรานึกว่าคือกลิ่นเน่าของแครอทก็คือ
กลิ่นของเจ้านั่น…..

“เธอ.. ไปดูมาแล้วหรอ…. น่าสงสารเนอะ”

“ก็นะ ฉันแค่ได้กลิ่นแปลกๆเลยตามไปดู แต่มันก็เรื่องธรรมดานี่นา”
เขาพูดจาดูไม่แยแสต่อความตายของกระต่ายเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ไม่เคยเข้าใกล้มัน
ถ้าเธอรู้ว่าความตายมันแย่แค่ไหนเธอคงไม่พูดออกมาอีกนะ

อาจเพราะ เพราะผมเป็นสาเหตุที่ทำให้มันตายก็ได้มั้ง ทรมานมั้ยนะ? ทั้งๆที่คิดว่าจะรอดเหมือนกับผมแท้ๆ
สุดท้ายก็ช่วยมันจากความตายไม่ได้

“....”

ผมไม่ได้พูดอะไร สักพักก็ดึงมือของเขาให้ตามมา มุ่งหน้าไปที่ยอดเขาที่ไม่ค่อยไกลจากแถวนี้ พยายามลืมเรื่องกระต่ายนั่นไป

น้องสาวงั้นหรอ….. ดีจังเลยนะ… ผมเองก็อยากมีพี่น้องแบบนี้บ้างจังเลย.. ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นจังเลยนะเด็กคนนี้
น่าอิจฉา…

“โอ้ย! นายจะบีบมือฉันทำไม”
ผมเผลอออกแรงบีบมือเขาไปตามความอิจฉา…
x

“ ขอโทษ “

ขณะที่พวกเรากำลังเดินไป ผมก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา…. อาการป่วยกำเริบอีกแล้วหรอ เวลานี้เนี่ยนะ

“โอ่ย หน้านายดูซีดๆนะ เป็นไรเปล่า?”

“ไม่หรอก แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ แต่ใกล้ถึงละ ไม่เป็นไร”
ผมพูดและยิ้มตอบฝืนๆ ทั้งๆที่ตอนนี้ความรู้สึกมันตีกันจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาด้วยซ้ำ
กลิ่นหอมหวานที่เอียนจนปวดหัวไปหมด

“ อ๊ะ ถึงแล้วว ใช่มั้ย เอ๋? ข้าบนนั่นมันหน้าผานิ”

“ ผมเคยอ่านเจอว่ามันจะขึ้นบนผาน่ะ”

“ฉันนึกว่าอยู่บนต้นไม้ซะอีก มิน่าปีต้นไหนก็หาไม่เจอ เอาล่ะ ฉันจะเอามาให้ได้”

เขาวิ่งไปที่ผา แล้วเริ่มปีนป่ายแล้วหยุดชะงักหันมาทางผม

“ ยืนทำบื้ออะไร ไหนบอกจะช่วย ปีนมาหาช่วยกันสิ”

“ ผมโดนห้ามไม่ให้ปีนน่ะ”

ใช่แล้ว ผมมักจะโดนดุบ่อยๆ วันนี้แค่หนีออกมาก็เป็นเรื่องมากพอละ ถ้าโดนจับได้ว่าปีนที่สูงอีกคงโดนกักบริเวณไม่ได้ออกมาอีกแน่ๆ

“ขี้ขลาด!”

เขาตะโกนใส่ผม ทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นมา ไม่ชอบให้มาดูถูกกันแบบนี้  ผมไม่ตอบอะไรแล้วเริ่มปีนไปตามเขา

ความปวดหัวเริ่มเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จนผมแทบจะหมดสติไป แต่เห็นดอกไม้ที่กำลังตามหาจึงเรียกสติตัวเอง
วินาทีที่สัมผัสดอกไม้นั้นได้ ทุกอย่างก็มืดลง

“ เฮ้ย!! นาย!!”

ผมยังพอมีสติได้ยินเสียงอยู่บ้าง มีของเหลวที่ไหลออกมาอาบจากหัวของผม
คงจะตกลงมาถึงพื้นสินะ... แม้จะมองไม่เห็นและสติเลือนราง ก็ยังพอรู้สึกได้ ผมชินกับมันแล้วล่ะ

“อ๊ากกก เจ็บ!!! นายเป็นบ้าอะไรไป!! “

.

.

.

“คุณหนูคะ คุณหนู!! เจอคุณหนูแล้วค่ะ…”

.

.

.

“ หมอ โทรเรียกหมอด่วน!!”

.

.

.

“ ฮือออ ความผิดฉันเอง ฮือออ คุณหนู…”

.

.

.

ผมได้ยินเสียงต่างๆมาเป็นระยะ จับความไม่ได้สักเท่าไหร่

แล้วสติของผมค่อยๆดับมืดไป เข้าสู่ห้วงนิทรา

ผม… ผมยัง..ไม่อยากตาย..